Mister Griezel

In het 5de leerjaar kreeg ik in de klas de fel gegeerde titel van mister griezel. Dat had gelukkig niets met psychopathisch gedrag of mijn voorkomen te maken, maar wel met een schrijfopdracht. We moesten een griezelverhaal schrijven en daar hing deze kleurplaat als prijs aan vast. Het bedenken van verhalen was altijd mijn favoriete onderdeel van Nederlands, maar het schrijven er van lag me normaal wat minder. Ik had nogal wat moeite met spelling door een lichte vorm van diselectie. Blijkbaar hebben de schrijffouten me die keer niet echt parten gespeeld, maar griezelverhalen waren ook wel een beetje mijn ding. Als we met de klas naar de bibliotheek gingen dan nam ik altijd griezelboeken mee. Ik nam een beetje van alles mee, maar ik herinner me vooral nog de schrijver Paul Van Loon (Griezelbus). Veel van zijn verhalen gingen over vampiers (en niet van het twilight type). Mijn verhaal dat ik zelf geschreven heb ging ook over een vampier, dus het kwam goed uit dat ik er al vaak over gelezen had.  Ik nam griezelboeken mee omdat spanning er altijd bij verzekerd was. Om dezelfde reden nam ik ook veel boeken mee die zich in het verleden afspeelden zoals tijdens de middeleeuwen.

Een andere schrijver van griezelverhalen die me is bijgebleven is Bies Van Ede. Van hem herinner ik vooral het boek: ‘bloed op de heksensteen’. Van alle boeken op de griezelplank vond ik dat de engste cover. De meeste covers hadden er een ietwat cartoonachtige versie van een griezelpersonage op staan afgebeeld, maar bij dit boek was dat niet zo. Ook de achterkant was interessant omdat die vol stond met vreemde heksentekens. Die hadden het meeste weg van runen. Ik heb dit boek verschillende keren meegenomen omwille van de kaft alleen.

Wat ik ook sterke boekcovers vond waren die van de kippenvel reeks. De illustraties gaven goed de donkere sfeer weer en vooral; de kippenvel letters blonken! De boeken vormen in ieder geval een mooi geheel als reeks. De verhalen zelf vond ik dan weer wat minder. Naar mijn gevoel werden de personages van de monsters wat te weinig uitgewerkt en bleven het te hard karikaturen.

Advertisements

Calvin & Hobbes

Deze stripverhalen leerde ik in de eerste jaren van mijn middelbaar kennen. Ik heb alles gelezen wat ik in de bibliotheek van hen kon vinden. Ik hou vooral van de ongelofelijke fantasie van Calvin. Met slechts enkele beelden slaagt Waterson er in om de fantasiewereld van een kind over te brengen op de lezer. De duplicator vind ik daar een mooi voorbeeld van. Het enthousiasme druipt er van af en je wil amper zelf geloven dat het maar een simpele doos is. Hoeveel ik ook van Calvin & Hobbes lees, het zal me nooit vervelen.