Poké mania

Op de speelplaats waren pokémonkaarten immens populair. Via deze kaarten leerden zette ik mijn eerste stappen in de ruilhandel. Onze ouders zagen in deze kaarten niets anders dan pure commercie, maar daarbij vergeten ze de waardevolle sociale vaardigheden die we opdeden als we moesten onderhandelen wanneer we ruilden. Zelf begon ik mijn verzameling met 3 kaarten en die is toch uitgegroeid tot een verzameling met enkele heel waardevolle kaarten. Ik ben er nog altijd wat aan gehecht. Ik weet nog dat ik vorig jaar mijn verzameling in veiligheid bracht toen ze in de klas van mijn jongste broer een pokémon revival kenden. Ik was namelijk bang dat hij domme deals ging doen met die kaarten en mijn mooiste kaarten zou weggeven…

Op zich is het ook een mooie verzameling om naar te kijken. Er zitten zitter er een hoop bij met mooie illustraties. Daar lette ik vroeger al op. Ik probeerde soms te raden wie ze getekend had door te kijken naar de tekenstijl (de naam van de illustrator staat onderaan de kaart). Ik vind het wel leuk dat ik nog zo’n tastbare jeugdherinnering heb met die kaartenverzameling. De kaarten en pokémon in het algemeen waren ook een aanleiding voor mij om aan het tekenen en knutselen te slaan. Ik tekende speelvelden om het kaartspel op te spelen en ik bedacht nieuwe soorten gezelschapsspelletjes om met de kaarten te spelen. Net als Joost vond ik ook zelf pokémons uit en tekende er kaarten van.

Mister Griezel

In het 5de leerjaar kreeg ik in de klas de fel gegeerde titel van mister griezel. Dat had gelukkig niets met psychopathisch gedrag of mijn voorkomen te maken, maar wel met een schrijfopdracht. We moesten een griezelverhaal schrijven en daar hing deze kleurplaat als prijs aan vast. Het bedenken van verhalen was altijd mijn favoriete onderdeel van Nederlands, maar het schrijven er van lag me normaal wat minder. Ik had nogal wat moeite met spelling door een lichte vorm van diselectie. Blijkbaar hebben de schrijffouten me die keer niet echt parten gespeeld, maar griezelverhalen waren ook wel een beetje mijn ding. Als we met de klas naar de bibliotheek gingen dan nam ik altijd griezelboeken mee. Ik nam een beetje van alles mee, maar ik herinner me vooral nog de schrijver Paul Van Loon (Griezelbus). Veel van zijn verhalen gingen over vampiers (en niet van het twilight type). Mijn verhaal dat ik zelf geschreven heb ging ook over een vampier, dus het kwam goed uit dat ik er al vaak over gelezen had.  Ik nam griezelboeken mee omdat spanning er altijd bij verzekerd was. Om dezelfde reden nam ik ook veel boeken mee die zich in het verleden afspeelden zoals tijdens de middeleeuwen.

Een andere schrijver van griezelverhalen die me is bijgebleven is Bies Van Ede. Van hem herinner ik vooral het boek: ‘bloed op de heksensteen’. Van alle boeken op de griezelplank vond ik dat de engste cover. De meeste covers hadden er een ietwat cartoonachtige versie van een griezelpersonage op staan afgebeeld, maar bij dit boek was dat niet zo. Ook de achterkant was interessant omdat die vol stond met vreemde heksentekens. Die hadden het meeste weg van runen. Ik heb dit boek verschillende keren meegenomen omwille van de kaft alleen.

Wat ik ook sterke boekcovers vond waren die van de kippenvel reeks. De illustraties gaven goed de donkere sfeer weer en vooral; de kippenvel letters blonken! De boeken vormen in ieder geval een mooi geheel als reeks. De verhalen zelf vond ik dan weer wat minder. Naar mijn gevoel werden de personages van de monsters wat te weinig uitgewerkt en bleven het te hard karikaturen.

Ik als paleontologisch tekenaar

Toen ik klein was, was paleontologisch tekenaar mijn droomjob. In een boek over dinosaurussen had ik gelezen dat er in een museum mensen werken die reconstructietekeningen maken van fossielen. Dat leek de ideale job voor mij omdat het de twee dingen combineerde waar ik toen van hield: dinosaurussen en tekenen. Had ik me aan dat plan gehouden dan maakte ik nu misschien anatomische reconstructies van dinosaurussen aan de hand van hun botten. Aan de universitaire opleiding kon ik toen nog niet beginnen, maar ik kon wel al beginnen tekenen! Dinosaurussen waren jarenlang het standaard onderwerp van mijn tekeningen. Ik heb er honderden getekend.

Daily News = Old News

Toen ik wat rondscharrelde tussen mijn oude tekeningen van de tekenschool was ik verrast toen ik dit werk aantrof. Blijkbaar blijk ik al enige ervaring te hebben opgedaan in het creatief omgaan met kranten. Ik weet niet meer wanneer ik dit gemaakt heb en wat precies de bedoeling was, maar ik vermoed dat de opdracht redelijk sterk leek op wat we voor the Daily News Project moeten doen.

De tekenschool in Wevelgem is zeer belangrijk geweest voor mij. Sinds het eerste leerjaar deed ik er ervaring op. Het was de plaats waar ik me creatief kon uitleven. Vooral in het middelbaar was dit altijd hét lichtpunt tijdens de lesweek. Vier jaar lang ben ik zowel naar Wevelgem als naar Kortrijk naar de academie geweest. Nu volg ik nog altijd striptekenen en film & animatie in Wevelgem.

De kop er eens echt afbijten

Zaken op je zolder zoeken over je verleden is één ding, ze dan eindelijk ook eens op de blog plaatsen is wat anders… Ik kan nu al zeggen dat zo’n blog bijhouden voor mij wat onwennig aanvoelt, maar ik zal mijn uiterste best doen om met het bloggen wat over mezelf te vertellen.
De moeilijkste stap is om de eerste post te kiezen om de spits er af te bijten en wat kan er beter bijten dan een tyrannosaurus rex? Bijna mijn gehele lagere schoolperiode was ik geobsedeerd door dinosaurussen. De uitzending van de film ‘Jurassic Park’ op VTM was daartoe de aanleiding. Deze film hadden we thuis opgenomen op cassette en ik heb die tientallen keren herbekeken. Hier is dus een fragmentje uit de eerste Jurassic Park film uit 1993. Het maakte op mij een grote indruk om te horen dat zo’n beesten ooit echt hadden bestaan en dat sprak sterk tot mijn verbeelding.