Jurassic Identity

Toen ik gebeten was door de dinosaurusmicrobe had ik de neiging om alles wat met dinosaurussen te maken had te verzamelen. Het was niet zo moeilijk om iets te vinden want op dat moment was de promotiecampagne voor Jurassic Park 2: The Lost World volop aan de gang. Ik spaarde echt alles. Gelijk wat het Jurassic Park logo droeg, knipte ik uit en heb ik bewaard. Ik spaarde dus niet enkel de stickers die bij kauwgom zaten, maar ook het papiertje dat er rond ging.

Ik ken eigenlijk weinig films zoals Jurassic  Park die zo’n sterke graphic identity hebben. Het logo is 18 jaar na de eerste film nog bij iedereen bekend. In de films zelf wordt de huisstijl van het park ook in alles doorgetrokken. De vormgeving van de  gebouwen, voertuigen tot zelfs het servies, wordt allemaal gebruikt in het promotiemateriaal en de merchandising. De vormgeving van het park draagt in de film enorm bij tot de sfeer. Als ik nu eens nadenk over de huisstijl van Jurassic Park, valt het me op hoe grafisch en modern ze was voor een film dat over uitgestorven beesten ging.

Omdat ik me in mijn kinderjaren zo met Jurassic Park gadgets omringde kan het  niet anders dan dat ik er veel uit opgeslorpt heb. Ik weet nog dat ik vroeger echt oefende om die logo’s onder de knie te krijgen. Het ingen logo (ingen is het bedrijf dat de dinosaurussen kweekte) was voor mij bijvoorbeeld een openbaring toen ik ontdekte hoe ‘In’ en ‘Gen’ in elkaar verwerkt zaten. Zoiets was me voordien nog niet aan logo’s opgevallen. Ik heb ook een tekening terug gevonden die helemaal over de film Jurassic Park ging, maar waarop ik geen enkele dinosaurus of personage voor gebruikt heb. Blijkbaar had ik genoeg aan een autowrak met het (kleine) logo van het park om de sfeer weer te geven die ik wou.

Dan heb je ook nog het informatieve kantje van de Jurassic Park merchandising. Die bevatte meestal enkele dinosaurus weetjes. Dit werd meestal op een simpele en duidelijke manier vormgegeven. In het algemeen was hun vormgeving al heel informatief omdat ze vaak verwezen naar waarschuwingsbordjes. Zelf maakte ik ook waarschuwingsbordjes voor op mijn kamer. Die droegen boodschappen in de lijn van: “Danger raptors inside”, “Emergency exit”(hing aan mijn raam) en “Don’t feed the T-rex.”

Poké mania

Op de speelplaats waren pokémonkaarten immens populair. Via deze kaarten leerden zette ik mijn eerste stappen in de ruilhandel. Onze ouders zagen in deze kaarten niets anders dan pure commercie, maar daarbij vergeten ze de waardevolle sociale vaardigheden die we opdeden als we moesten onderhandelen wanneer we ruilden. Zelf begon ik mijn verzameling met 3 kaarten en die is toch uitgegroeid tot een verzameling met enkele heel waardevolle kaarten. Ik ben er nog altijd wat aan gehecht. Ik weet nog dat ik vorig jaar mijn verzameling in veiligheid bracht toen ze in de klas van mijn jongste broer een pokémon revival kenden. Ik was namelijk bang dat hij domme deals ging doen met die kaarten en mijn mooiste kaarten zou weggeven…

Op zich is het ook een mooie verzameling om naar te kijken. Er zitten zitter er een hoop bij met mooie illustraties. Daar lette ik vroeger al op. Ik probeerde soms te raden wie ze getekend had door te kijken naar de tekenstijl (de naam van de illustrator staat onderaan de kaart). Ik vind het wel leuk dat ik nog zo’n tastbare jeugdherinnering heb met die kaartenverzameling. De kaarten en pokémon in het algemeen waren ook een aanleiding voor mij om aan het tekenen en knutselen te slaan. Ik tekende speelvelden om het kaartspel op te spelen en ik bedacht nieuwe soorten gezelschapsspelletjes om met de kaarten te spelen. Net als Joost vond ik ook zelf pokémons uit en tekende er kaarten van.