KSA de Vlasblomme

Vanaf het eerste middelbaar tot en met het zesde middelbaar ging ik naar de KSA. Ik kwam er bij aan de leeftijd waarop je net een heleboel nieuwe dingen mag doen. Vanaf de knapen mochten we sjorren, deden we 2 daagse op kamp, enz. Het is vanaf dan dat de klassieke leventjes wat spelletjes verdwijnen en er nieuwe avontuurlijkere dingen aan bod komen. In de KSA was verveling ver te zoeken.

Een klassieker van een activiteit waren de harde pleinspelen. Onder die naam vielen de spelletjes die doorgaans het meeste kleerscheuren en blauwe plekken opleverden. Hoewel ik deze spelletjes graag deed, behoorde ik duidelijk niet tot de zwaargewichten.

Uitblinken kon ik dan weer wel als er iets creatief te doen was. Dat kon gaan van het bodypainten van een suske & wiske album, of het tunen van een schoendoos…
De jaren in de KSA vlogen voorbij en al snel brak de leeftijd aan waarop we leiding zouden moeten gaan geven (16)… Omdat ik zowel vrijdag avond als zaterdag voormiddag tekenschool volgde en ik dat niet kon/wou laten schieten (met het oog ooit eens voor een toelatingsexamen te kunnen slagen), had ik besloten dat niet te worden. Ik was dus bang dat mijn tijd er als KSA’er er bijna op zat. Ik was blij te horen dat mijn jaar uitstel van executie kreeg omdat er een overaanbod van leiders was. Omwille van die reden werd er een extra ban ingelast. Dit was het gouden jaar omdat we zowel de voordelen van een lid als van een leider hadden.
Na een prachtige reis naar Roemenië, zat het er uiteindelijk toch op voor mij. Het zijn enkele mooie jaren geweest, maar ik vind het nog altijd een beetje sad dat ik gestopt ben.

Ik als paleontologisch tekenaar

Toen ik klein was, was paleontologisch tekenaar mijn droomjob. In een boek over dinosaurussen had ik gelezen dat er in een museum mensen werken die reconstructietekeningen maken van fossielen. Dat leek de ideale job voor mij omdat het de twee dingen combineerde waar ik toen van hield: dinosaurussen en tekenen. Had ik me aan dat plan gehouden dan maakte ik nu misschien anatomische reconstructies van dinosaurussen aan de hand van hun botten. Aan de universitaire opleiding kon ik toen nog niet beginnen, maar ik kon wel al beginnen tekenen! Dinosaurussen waren jarenlang het standaard onderwerp van mijn tekeningen. Ik heb er honderden getekend.

Daily News = Old News

Toen ik wat rondscharrelde tussen mijn oude tekeningen van de tekenschool was ik verrast toen ik dit werk aantrof. Blijkbaar blijk ik al enige ervaring te hebben opgedaan in het creatief omgaan met kranten. Ik weet niet meer wanneer ik dit gemaakt heb en wat precies de bedoeling was, maar ik vermoed dat de opdracht redelijk sterk leek op wat we voor the Daily News Project moeten doen.

De tekenschool in Wevelgem is zeer belangrijk geweest voor mij. Sinds het eerste leerjaar deed ik er ervaring op. Het was de plaats waar ik me creatief kon uitleven. Vooral in het middelbaar was dit altijd hét lichtpunt tijdens de lesweek. Vier jaar lang ben ik zowel naar Wevelgem als naar Kortrijk naar de academie geweest. Nu volg ik nog altijd striptekenen en film & animatie in Wevelgem.

Waking Life

Waking life was een film dat ik 3 jaar geleden voor het eerst te zien kreeg. Ik bekeek hem onmiddellijk drie keer opnieuw, maar dat is ook normaal, want het is geen simpele film. Het gaat over dromen. In de film volg je een persoon die lijkt vast te zitten in een droom. Hij komt voortdurend personages tegen in die droom die met hem filosofische gesprekken (of eerder monologen) voeren. Daarin worden vooral vragen gesteld over wat precies droom en wat werkelijkheid is. Een beetje een raar soort film dus, maar er worden echt wel heel interessante dingen in gezegd. Iedere keer ik hem opnieuw zie dan krijg ik toch precies weer andere inzichten.

Wat visueel vooral aan deze film opvalt zijn de beelden. Er wordt een speciale techniek in gebruikt, die ik daarna niet zo vaak heb terug gezien. Alle sprekers van in de film werden digitaal gefilmd en daarna werden de beelden bewerkt op een live trace-achtige manier. Visueel doet dat denken aan een droom aangezien alle lijnen schuiven en bewegingen overdreven worden zodat ze ineens van realistisch naar cartoonesk kunnen overslaan. Het is een kruising tussen realiteit en animatie.

Omdat de gedachtengang van ‘Waking life’ zo moeilijk om er via een youtube-filmpje ingegooid te worden, heb ik een fragment van een andere film gekozen. ‘A Scanner Darkly’ is op de zelfde manier gemaakt. Alles werd op een normale manier gefilmd (zelfs met bekende acteurs zoals Keanu Reeves) en dan achteraf volledig bewerkt. Deze film heeft een iets klassiekere opbouw dan een ‘Waking Life’ met zijn monologen, maar een heel paranoïsche  en verwarrende plot. Ik heb voor de beginscène van de film gekozen omdat die al een mooi beeld geeft van de speciale filmtechniek.
Ik waarschuw jullie wel dat het zal kriebelen als je er naar kijkt!

Fuck Knife Fever

3 vliegen in 1 klap. Toch handig dat zowel Fuck Buttons, Fever Ray en the Knife samenkomen in 1 filmpje? Ik had deze 3 bands ook apart kunnen bespreken, maar ze hebben zoveel met elkaar gemeen op gebied van hun experimentele ingesteldheid, dat ik me toch maar zou moeten herhalen. Veel kan ik niet vertellen over deze muziekgroepen, hun muziek valt moeilijk te beschrijven en is enkel te ervaren. Voor mij werkt de muziek van Fuck Buttons, The Knife en Fever Ray zeer inspirerend. Het eerste filmpje van de post is een beetje een samenraapsel van verschillende kenmerken van de 3 bands, maar ik vind het een heel doeltreffend filmpje op grafisch vlak. 

Als ik Fuck Buttons hoor ontstaat er in mijn hoofd altijd een soort van kleurexplosie.

Fever Ray is dan weer stukken donkerder, maar bezit altijd nog een vleugje noorderlicht. Voor de gelegenheid heb ik een filmpje gekozen met fragmenten uit de graphic novel: ‘Black Hole’ van Charles Burns. Dat boek heb ik eens gekocht en de sfeer er in sluit nauw aan bij de muziek van Fever Ray. De albumhoes van Fever Ray verwijst qua tekenstijl ook naar de tekeningen van Charles Burns.

Fever Ray is een nevenproject van de zangeres van the Knife. The Knife leerde ik bijgevolg het eerst kennen. De clip waar Nick al iets over gepost heeft (van het nummer ‘We Share Our Mothers Health’) is bij mij ook het eerste wat er me visueel te binnen schiet als ik denk aan The Knife. Toen ik hem 5 jaar geleden voor het eerst zag was ik enorm onder de indruk van hoe krachtig zo’n “eenvoudige” vormgeving kan zijn. Omdat dat filmpje al gekozen werd kies ik er een ander uit van the Knife. Het clipje van ‘Like a Pen’ zag ik volgens mij ook eerder dan dat van ‘We Share Our Mothers Health’ en ik vind het ook een goed clipje omwille van de manier waarop verschillende animatie en filmtechnieken samenkomen.